Een dag uit het leven van,  Een kijkje achter de schermen,  Events,  Inspiratie,  Kennis,  Kick ass ladies,  Sport

Een dag uit het leven van een IBSF Floormanager

Debby Ego is freelance producer en eventmanager in de sportwereld.
Als Venue Manager bij UEFA werkt zij voor de EK & WK Kwalificatiewedstrijden en de Nations League. Samen met de Deense voetbalbond is zij verantwoordelijk voor de thuiswedstrijden van het Deens Nationaal Team.

Ook werkt zij voor FIFA op de WK voetbal toernooien. Om de twee jaar heeft ze het geluk dat ze naar de Olympische Zomer- en Winterspelen mag, om te werken voor de organisatie OBS die alle sporten in beeld brengt. Jaarlijks werkt Debby als Producer/Floormanager voor de IBSF, de internationale Bobslee- en Skeleton Federatie.

Naast haar werkzaamheden in de sport, heeft Debby een grote passie voor India. Ze is bestuurslid en mede-oprichter van Stichting Duniya en runt een kleinschalige school in een sloppenwijk in de Noord-Indiase stad Varanasi.

Debby aan het werk op de bobsleebaan

Lang, lang geleden was een grote Nederlandse TV-ploeg verantwoordelijk voor het in beeld brengen van de World Cups bobslee & skeleton tour in Europa. Door veranderingen in TV-rechten, budgetten en de komst van een ander facilitair bedrijf…. is er nog een klein cluppie over. Zes Nederlanders werken jaarlijks op key posities voor de IBSF (International Bobsleigh and Skeleton Federation), bijna 4 maanden non-stop!

Op elke baan weten de regisseur, schakeltechnicus, editor, 1e cameraman, mini-camera technicus en floormanager de gevaarlijke bochten van de bobbaan en de locaties van de gemiddeld 30 (!!) camera’s.

Als Floormanager begin ik in november met het bestellen van skisokken, thermo-ondergoed, handschoenen en een dikke muts. De recordtemperatuur die ik heb meegemaakt was -27 in Lake Placid met een ijskoude, gure wind die over de finish waaide. Met de warme kleding van mezelf en de ISBF, kan ik gelukkig tegen een stootje. En hoe verder de tour vordert, des te meer wen je ook aan het koude weer.

 

Bobsleebaan

Tijdens de voorbereiding van het seizoen boek ik samen met de ISBF alle hotels en maak ik een reis –en werkschema samen met de regisseur. Er moeten visa geregeld worden voor de verre reizen en vliegtickets voor USA & Canada. We halen alle cameraplannen tevoorschijn en boeken prakken voor de camera’s, dat zijn constructies om de camera’s op mooie plekken langs de baan te zetten. Ook hebben we geluidsdichte cabines nodig voor de commentatoren en stroompunten voor de TV-wagens. We hebben contact met alle banen over onze aankomstdagen, bouwschema’s, parkeerpassen en accreditaties. Bobslee mag dan geen grote sport zijn in Nederland; in bijvoorbeeld Duitsland worden alle races live of in uitgebreide samenvatting uitgezonden. We hebben dus contact met de Duitse producers van ZDF en ARD over de faciliteiten die zij nodig hebben op iedere bobbaan.

Camera constructies op de baan

Op pad!
En dan gaan we op reis en al snel belanden we in ‘Winter Wonderland’. Wat heerlijk om de frisse berglucht op te snuiven en te struinen door de sneeuw. Voor de bouw van camera’s is dit niet altijd even gemakkelijk hoor! Onze 1e cameraman prikt paaltjes met afzetlint in de sneeuw om aan te geven waar gebouwd moet worden, onze technicus hangt ondersteboven in de bobbaan om mini-camera’s op te hangen. De regisseur en ik bepalen op de finish waar we de sponsorwand neerzetten, waar straks de snelste atleten voor staan in de ‘winnersbox’. Ook bepalen we de locatie van de mixed zone (interview posities), waar de media de atleten kunnen interviewen. Al wandelend langs de baan horen we via de luidsprekers: ‘attention, bob in track’ en zien we snel daarna een bobslee langs scheuren. Je ziet de atleten opgevouwen achter elkaar in de flinterdunne ‘sigaar’ zitten, je kan ze bijna aanraken. Eigenlijk zijn ze allemaal een beetje gek om dit te doen/durven.

Winter Wonderland

Racedag!
Vroeg gaan we vandaag op pad, de zon komt op in de bobbaan en ondanks dat het koud is, genieten we van de mooie plaatjes die het oplevert.
Ik print de startlijsten uit voor de commentatoren en de mensen in de TV-wagen. Een klein stapeltje neem ik mee op mijn eigen klembord naar de finish, mijn jaszak vul ik met pepermuntjes die ik vaak uitdeel aan de jury en wachtende journalisten. We staan soms wel drie uur buiten, dan is het wel lekker om iets te snoepen te hebben.

Een race bestaat uit 2 heats; in de 1e heat moeten 20 bobsleeteams zich plaatsen voor de 2e heat. De 2e heat begint dan met de laatste slee en eindigt met de nummer 1 uit de 1e heat. In de 1e heat hoef ik niet zoveel te doen; soms wil een journalist in de mixed zone al een atleet spreken en dan regel ik dat, maar de meeste atleten zijn gefocust op de 2e belangrijke heat. Dan zetten we de winnersbox neer en vang ik de atleten op die de snelste tijd hebben. Zij moeten op tijd in de winnersbox staan om de volgende race op een scherm mee te kijken; als de volgende slee sneller is, dan komt een nieuw team in de box. Zo niet, dan mogen ze blijven staan net zolang tot ze verslagen worden. Het is vaak een vrolijke boel in de winnersbox, vooral als teams het boven verwachting goed doen. Snel maak ik een paar foto’s voor de IBSF instagram en soms geef ik een atleet even een high five als ze het goed doen. Alle atleten zijn zo gemakkelijk benaderbaar, dat maakt het werken super leuk.

Opgaande zon op de bobbaan

De top 10 van de sleetjes in de 2e heat is altijd spannend. Wie gaat deze keer het podium halen, komt er nog een crash of gebeurt er iets anders onverwachts zoals een gelijke tijd! Ik let goed op het scorebord en de tijden, zodat ik niet de verkeerde atleten in de winnersbox heb staan. Soms is dat even zweten bij de 4-mans bob van de heren! Die mannen zijn zo groot en vol adrenaline dat ze me nog wel eens over het hoofd zien. In mijn headset hoor ik regisseur Maarten zeggen dat de mannen niet allemaal in het shot van de camera staan en dat ze dichterbij elkaar moeten staan. Keurig volgen ze mijn aanwijzingen op.

Feest in de winnersbox

En dan de ontknoping! Duitsland wint, op plek 2 en 3 hebben de Canadezen het podium veroverd. Help! 12 grote mannen feliciteren elkaar met hun medaille. Gelukkig loop ik al een tijdje mee om de belangrijkste koppen te herkennen en ik wijs elke piloot erop dat hij zijn teamgenoten nu echt mee moet nemen naar het podium. De cameraman tik ik op zijn schouders om de winnende piloot nog even aan te wijzen. Ik hoor regisseur Maarten zeggen dat ik nog 30 seconden heb om alle atleten bij elkaar te krijgen. Ik trek een grote brakeman aan zijn jas, zeg dat hij op moet schieten en de piloot die 3e is geworden geef ik een duwtje. Om me te plagen probeert hij mijn headset af te pakken. Niets daarvan, opschieten!  Pff…precies op tijd staat iedereen met bloemen in zijn hand voor de sponsorwand.

Iedereen op tijd op het podium

Ik hoor Maarten zeggen dat ik piloot Nico apart moet houden, want de ARD wil hem interviewen. Althans…..dat moet ik doen, want de ARD is in Amerika niet ‘op locatie’. De vragen krijg ik door van Maarten. In mijn beste Duits stel ik Nico de vragen.

Interview met bobslee piloot Nico Walther

In de TV-wagen bekijk ik een leuk highlight filmpje dat de editor heeft gemaakt voor Facebook. We posten veel social media content en daar krijgen we leuke reacties op.

Social media content posten na afloop van de races

We rijden met elkaar door een prachtige omgeving terug naar het hotel.
Morgen tas pakken en op naar de volgende locatie, de prachtige baan van Whistler.

 

Naar huis na een lange werkdag op de baan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *