Esther's inspiratieboost

Ben jij bang om afgewezen te worden?

Afgelopen week heb ik iets spannends gedaan. Zoals je misschien inmiddels wel weet, ben ik groot fan van het nieuwe audioplatform Clubhouse, dat je het best kunt vergelijken met een soort podcast met publiek.
Ik heb al veel rooms gehost over allerlei werk-gerelateerde onderwerpen zoals netwerken, werken in de sport, de organisatie van een WK en zo kan ik nog wel even doorgaan.

En nu was ik door een andere ondernemer gevraagd om bij haar in haar dagelijkse sessie “Liefdestalk” te komen. In mijn enthousiasme had ik ja gezegd. Zij wilde het eerst hebben over liefde voor de sport, maar dat vond ik wat te makkelijk.
Aangezien ik mijzelf continu probeer uit te dagen, had ik aangegeven dat het wel wat persoonlijker mocht worden.
Als titel werd gekozen voor “ben jij bang om afgewezen te worden?”

Ik merkte de dag ervoor dat ik het toch best een beetje spannend vond om mijn persoonlijke verhaal te gaan delen. Wel deelde ik dit op mijn socials, terwijl ik het eigenlijk ‘veiliger’ had gevonden als er geen bekenden in de Clubhouse room zouden zitten.

Hoe stom is dat eigenlijk? Dat je bij onbekenden makkelijker je verhaal doet dan als er bekenden meeluisteren. Het voelt toch wat kwetsbaar en dat is bij vreemden die je ook nog eens niet ziet misschien wat minder relevant.

En toen was het woensdagochtend…..en wij gingen het gesprek aan. En ik merkte dat het gewoon een heel fijn gesprek was, waarin ik heel open sprak over wat ik meegemaakt heb en vooral hoe ik hiermee omgegaan ben.
Ik kan nu niet de hele inhoud van het hele gesprek met je delen want deze mail is al vrij lang, maar ik begrijp dat je misschien wel een bepaalde nieuwsgierigheid hebt, dus ik probeer een korte samenvatting te geven.
Waar het op neer kwam is dat toen ik 21 was, mijn vader heeft besloten om een einde aan zijn leven te maken. En dit heeft al lange tijd gewoon een plek in mijn leven gekregen, dus ik kan er gewoon over praten.
Wat bij mij wel gebeurd is, is dat door alles wat er in die periode gebeurd is, ik eigenlijk geen onzekerheid in mijn leven meer wilde. Ik ging dus niets aan waarbij ik zelf de controle niet had. Of waarbij ik afgewezen kon worden. Op privé-vlak, maar ook op werk-vlak.

En dit is mens-eigen; er zijn allerlei dingen in ons leven gebeurd, waardoor afwijzing een beladen iets is geworden. Zelfs bij afwijzing door personen waar je helemaal niets mee hebt, kan het toch pijnlijk voelen en daardoor gaan we bepaalde zaken niet aan, wat zo ongelooflijk zonde is.

Lang verhaal kort: na het mooie gesprek die ochtend, waarbij ik van alle aanwezige bekenden en zelfs van wat onbekenden nog hele lieve berichten kreeg, ging ik even wandelen. Ik moet immers toch elke dag aan die 10k stappen komen😉

En ik besefte toen pas: hoe ironisch is het eigenlijk, dat ik het van tevoren spannend vond, terwijl ik gewoon mijn eigen verhaal deel. Iets waar ik niets meer aan kan veranderen, iets dat mij heeft gevormd en iets dat al gebeurd is. Dus ik moest ineens echt lachen om de toepasselijke titel “ben jij bang om afgewezen te worden?”.

Blijkbaar vond ik het toch wel echt nog spannend wat mensen ervan zouden vinden….en ik besloot op dat moment om nóg meer mezelf te zijn en nóg meer mijn eigen verhaal te gaan delen. Want dit is gewoon mijn verhaal…
Voor mij zelf ook weer een eye-opener dus.

Wat mij hierbij helpt is het volgende:

  • Al help ik maar één persoon door het delen van mijn verhaal, dan is mijn missie al geslaagd
  • Mensen zullen altijd iets van je vinden; of je nu wel of geen actie onderneemt. En men hoeft het niet te bekijken/beluisteren.
  • Deze quote van Brené Brown👇

En over zichtbaarheid gesproken: in hoeverre laat jij je al zien?
Toen ik startte met KICK-ES had ik als missie om meer vrouwen op leidinggevende posities in de sport te krijgen en een aantal subdoelen:

  • het laten zien van vrouwelijke rolmodellen in de sport 
  • het delen van kennis, inspiratie en connecties in een community voor vrouwen in de sport
  • aan andere vrouwen in de sport meegeven wat wij zélf kunnen veranderen in plaats van naar anderen te wijzen. Dit doe ik middels mijn mentorprogramma en mijn online training Connecting with Confidence van de KICK-ES Academy (wil je hier meer over weten, mail me dan even).

Een van de uitdagingen die veel vrouwen hebben is zichtbaar durven zijn (en zoals je net las, weet ik er dus ook alles van). Dat is ook de reden dat ik dit thema heb uitgekozen als onderwerp voor de workshop die ik a.s. maandag samen met Jill Eekhart ga geven tijdens het online symposium “Vrouwelijk Leiderschap in de Sport”.
Dit symposium is georganiseerd door het Landelijk Netwerk voor Vrouwen in de Sport dat een doorstart maakt. Zij hadden hiervoor geen meer toepasselijke datum had kunnen kiezen, namelijk internationale vrouwendag, maandag 8 maart.

Het programma vindt plaats van 18:45 – 20:35 en na het plenaire programma vinden er naast onze workshop nog 9 andere interessante workshops plaats, dus voor elk wat wils.
Inmiddels zijn er al ruim 100 inschrijvingen en jij kunt er ook nog bij zijn. Inschrijven kan nog tot en met morgen via deze link.

Tenslotte wil ik je ook attenderen op de volgende drie interviews die gepland staan en die je live kunt volgen:

Hopelijk tot vanmiddag of maandag!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *