fbpx
Interview

Bestuurder Internationaal Paralympisch Comité Rita van Driel: ‘’Ik heb hart voor de zaak, maar ook oog voor de mens’’

Ze startte ooit in het onderwijs, maar inmiddels houdt Rita van Driel zich vooral bezig met sport. Momenteel is ze aan haar laatste termijn bezig als bestuurder binnen het Internationaal Paralympisch Comité. Daar ging een lange reis aan vooraf. Ze spreekt met Esther over haar loopbaan binnen de sportwereld, langlaufen en het zijn van een rolmodel.

Wie is Rita van Driel?
Een geboren en getogen Rotterdamse die opgegroeid is met sport en bewegen. Dat maakt een heel belangrijk deel uit van mijn leven. Ik ben een verbinder en netwerker in hart en ziel, omdat ik altijd mogelijkheden en dwarsverbanden zie. Het gaat nooit over Rita van Driel en wat ik wil bereiken, maar het gaat altijd over een hoger doel. Wat is goed voor sporters? Hoe kan ik mensen stimuleren om een stapje extra te doen? Toen ik de eerste keer gekozen wilde worden in het IPC bestuur, moest ik natuurlijk ook campagne voeren. Dat vond ik echt heel erg ingewikkeld, want dan moet je het over jezelf gaan hebben en dat is niet wie ik ben. Dus de mensen die mij echt goed kennen, moeten zich daarin herkennen. Mensen die mij niet kennen moeten denken: goh, dat is interessant. Dus vandaar dat connect, share en empower.

Dat is ook wat ik wil bij KICK-ES. Dus ik merkte meteen dat het iets triggerde bij mij. Heel veel vrouwen die ik spreek zeggen: het gaat niet om mij. Dat gaat het ook niet, maar het is wel goed om de vrouwen daarachter te zien. Jij bent ook een rolmodel voor jongere generaties, dus ik denk dat het heel goed is om die vrouwen dat te laten zien.
Nu ben ik mij daar veel meer van bewust dat ik een rolmodel ben en wil ik dat ook heel graag zijn. Maar twintig jaar terug, toen ik ook veel in de sport deed, een stuk minder. Erica Terpstra was toen ook bezig was met een landelijke netwerk voor vrouwen in de sport. Ze zei tegen mij: ‘’Rita, je moet hier echt bij aanhaken’’. Ik kreeg daar echt de kriebels van. En toen zei zij ook: ‘’Je realiseert je niet wat voor een rolmodel je bent en wat je gaat worden’’. Zij herkende al heel snel in mij wat ik allemaal deed. Ik zat in bepaalde rollen en mensen dachten: Wie is die Rita van Driel eigenlijk en hoe komt zij daar? Dat zijn dingen waar ik helemaal nooit mee bezig ben. Terwijl ik wel trots ben op wat ik allemaal heb bereikt en waar ik mee bezig ben.

Waar ben je precies mee bezig?
Ik werk sinds januari vorig jaar als zelfstandige als adviseur in de sport. Mijn expertise zit hem vooral in sporten met een handicap. Nu zet ik mijn kennis en expertise wat breder in voor andere doelgroepen als voorzitter van de alliantie ‘Sporten en bewegen voor iedereen. We kijken naar mensen in armoede, dak- en thuislozen, mensen met een migratieachtergrond, noem maar op. En ik ben in Tokio bezig met wat ik al die jaren in Nederland heb gedaan: het stimuleren van sport voor mensen met een handicap.

 

En dat staat los van het bestuurswerk van de IPC?
Ja, dus dit is mijn betaalde werk. Daarnaast ben ik dus bestuurder bij het Internationaal Paralympisch Comité. Dat is een vrijwilligersfunctie. En ik zit ook nog in drie commissies van het Internationaal Olympisch Comité.

Wat zijn eigenschappen die jou op deze positie hebben gebracht?
Sterk vanuit de inhoud, daar begint het natuurlijk ook mee. Ik ben altijd bezig met het maken van verbindingen en iedereen een kans geven daar een bijdrage aan te leveren. Ik ga recht op m’n doel af en ben altijd helder en duidelijk. Daarnaast ben ik een doorzetter, een terriër, maar niet ten koste van alles. Ook vind ik het belangrijk om dingen netjes af te hechten als je eenmaal ergens aan begint. Dat wordt nog wel eens vergeten in de sportwereld.

Je werkt nu als zelfstandige, hoe heeft jouw loopbaan er tot nog toe uitgezien en hoe ben je bestuurslid geworden bij het IPC?
Ik ben begonnen in het onderwijs. Toen ik van de basisschool afkwam wilde ik gymdocent worden, dus na mijn middelbare school heb ik mij aangemeld bij de ALO. Ik werd alleen niet toegelaten. Dat is een van die momenten waarvan ik dacht dat ik dat gewoon zo zou gaan doen, maar wat ik uiteindelijk niet kreeg. Ik had hartstikke goed getraind, mijzelf goed voorbereid, ik was er echt klaar voor om dat toelatingsexamen te doen, maar toen werd ik niet aangenomen. Ik wist niet wat ik hoorde, achteraf klopte het ook niet. Ik was verwisseld met iemand die het echt niet kon. Dus toen wilde ik nog een keer zo’n aanmelding doen en kreeg ik het antwoord: “Wie denk je wel niet dat je bent dat je twee keer toelatingsexamen kan doen?” Wie denken zij wel dat ze zijn om zoiets te doen? Zij maken een fout! Toen was ik er ook meteen klaar mee, daar wilde ik niet eens bij horen. Toen ben ik de Pedagogische Academie gaan doen, dat heb ik ook afgemaakt, dat vond ik hartstikke leuk. Ik ben toen ook op een basisschool gaan werken in Rotterdam.

Tegelijkertijd sportte ik ook veel. Vrienden vroegen mij op een gegeven moment mee om te gaan langlaufen in de winter, toen er sneeuw in Nederland lag. Ik dacht: Dat is toch alleen voor oude mensen? Maar ik vond het leuk en de coach zei dat ik talent had. Vervolgens ben ik in het langlaufen terechtgekomen, ik zat in het Nederlands team en ben naar een wereldkampioenschap geweest. Op een gegeven moment ben ik een trainingsopleiding gaan doen en kon ik coach worden van het Nederlands jeugdteam.

 

In die periode werkte ik parttime voor de Nederlandse Ski Vereniging en parttime in het onderwijs. Op een dag was ik op het kantoor van de Nederlandse Ski Vereniging en kwamen er twee blinde langlaufers binnenlopen en die zeiden: wij zijn blind, doen aan langlaufen en wij willen naar de Paralympische Spelen. Toen zei mijn baas: ‘’Nou Rita, ga jij maar wat doen met die mensen’’. En ik weet nog dat ik verontwaardigd was, ik wist er niks van! Maar het triggerde mij ook wel.
Dus ik ben ermee aan de slag gegaan en in het diepe gesprongen.
In 1992 ging ik voor het eerst naar de Paralympische Spelen als begeleider van twee sporters. Die Spelen waren voor mij een openbaring, want er bleken niet alleen blinden en slechtzienden te zijn. Ik werd ontzettend geïnspireerd, want hier was nog een wereld te winnen!
En toen ben ik die wereld ingerold. Ik heb mij beschikbaar gesteld voor een sporttechnische commissie voor het langlaufen bij het Internationaal Paralympisch Comité. Vrij kort daarna kreeg de voorzitter daarvan een ongeluk en vroeg het IPC: kun jij geen voorzitter worden? Prima, als andere mensen denken dat ik dat kan, dan doe ik dat wel. Ik heb dus helemaal niet wat andere vrouwen hebben: zou ik dat wel kunnen?

Bij de Paralympische Spelen in Salt Lake City was ik technisch gedelegeerde, de verbindende schakel tussen de internationale federatie en degene die het evenement organiseert. Dat had ik ook nog nooit gedaan, maar ik dacht: kom maar op! Je krijgt natuurlijk steeds meer zelfvertrouwen in de dingen die je doet. Wat mij heel erg helpt, nog steeds, is dat ik met mijn voeten in de klei sta.
Daarnaast ken ik de perspectieven van de sporter, de coach, de bestuurder, omdat ik al die rollen ook gehad heb.
Wat ik interessant vond in Salt Lake was dat de technische gedelegeerde van de Olympische Spelen in mijn team zat. Na drie weken zei hij: ‘’Ik denk dat de Internationale Ski Federatie nog heel veel van jou kan leren, vind je het goed dat ik ga voorstellen aan de Ski Federatie om daar technische gedelegeerde te worden?” Uiteraard wilde ik dat!
Niet lang daarna was er voor een nieuwe IOC-commissie een IPC-vertegenwoordiger nodig en de baas van het IPC vroeg mij om deze rol op mij te nemen.
Zo komen er steeds dingen op je pad. Die komen niet vanzelf, maar die dwing je af  door met wie je je omringt, hard te werken, wat je doet en hoe je opereert en dat is super mooi!

 

 

En ben je toen ook als bestuurslid gevraagd?
Niet meteen. Vanaf 2008 tot 2018 heb ik bij NOC*NSF gewerkt als programmamanager gehandicaptensport. Toen ik daar zat werd mij gevraagd of ik toch niet iets wilde doen bij de IPC als bestuurder. Dat ben ik gaan doen en nu zit ik alweer in mijn derde, en dus laatste, termijn. Dus het loopt straks na 12 jaar af en dat is ook goed hoor.

Waar ben je het meest trots op?
Ik ben altijd heel erg mezelf gebleven, dat is misschien wel waar ik het meest trots op ben. Ik ben gewoon altijd dezelfde Rita, thuis, vroeger voor de klas, bij meetings, maar ook als ik met belangrijke mensen van het IPC of IOC op pad ben.

Wat zijn vrouwelijke eigenschappen die de sportwereld kan gebruiken?
Ik heb hart voor de zaak, maar ik heb ook oog voor de mens. Ik denk dat er meer aandacht voor de mens nodig is, zodat iedereen het beste van zichzelf kan laten zien. Vrouwen zijn over het algemeen minder met zichzelf en met hun eigen positionering bezig en meer gericht op de relatie en de verbinding. Ik denk ook dat het typisch vrouwelijk is om die verbinding te zoeken. En juist dat in de sportwereld, waar het vaak gaat om presteren, juist die zachtere, verbindende kant belangrijk is.

Van welke sportevenement heb je, naast de Paralympische en Olympische Spelen, erg genoten?
Waar ik heel erg van genoten heb, en dat was geen evenement, was een trainingskamp atletiek voor meisjes en vrouwen uit Afrika. Ik vond het zo mooi om daar bij te zijn! Jonge meiden die gaan trainen en niet door hebben hoe goed ze zijn. Die dynamiek die er daar was, daar kan ik zo van genieten! Het was georganiseerd vanuit de Agitos Foundation, een organisatie die verbonden is met het IPC. Ik voel mij heel bevoorrecht dat ik naar de Olympische en Paralympische Spelen mag, dat voelt als slagroom op de taart. Maar juist het bouwen van zo’n andere taart vind ik eigenlijk nog veel mooier.

 

Welke doelen heb je nog?
Het voelt goed om straks geen IPC bestuurder meer te zijn. Ik denk vooral dat ik nog wat meer de diepte in wil gaan met een aantal onderwerpen, zodat bijvoorbeeld nog meer mensen die niet vanzelfsprekend sporten toch in beweging te laten komen. Ervoor te zorgen nog meer dat rolmodel te zijn en vrouwen en meiden te stimuleren om vooruit te stappen. Daarnaast vind ik het leuk om weer meer dingen te doen in Rotterdam. De cirkel is op die manier weer rond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *