Interview

Logistiek- en eventmanager Marianne Maatjes: ‘’In het begin dacht ik wel: wow, het gaat hier wel even over de Volvo Ocean Race!’’

 

Sinds haar geboorte brengt Marianne Maatjes veel tijd door op en aan het water. Ze bracht haar jeugd door op het binnenvaartschip van haar ouders en werkte internationaal op grote jachten. Inmiddels heeft ze haar eigen bedrijf in logistiek- en eventmanagement en werkt ze voor grote zeilwedstrijden, waaronder de Volvo Ocean Race. In gesprek met Esther vertelt Marianne over haar ervaringen op het water, het uitzetten van je eigen koers en de bijzondere prestatie van Team Brunel. 

 “Ik riep altijd dat ik nooit ging varen….”

Kun je wat vertellen over jouw weg tot nu toe?
Ik ben opgegroeid in de binnenvaart. Mijn ouders voeren op de binnenwateren van Nederland, Duitsland en Frankrijk. Op mijn zesde ging ik naar een internaat voor schipperskinderen, we gingen dan door de week naar een openbare basisschool en elk weekend naar boord. Ik riep altijd dat ik nooit ging varen  

Na mijn middelbare school ging ik naar het HBO, de NHTV. Na mijn studie Toerisme daar begeleidde ik voor een zomer jongerenreizen in Frankrijk en werkte die zomer samen met een hele leuke duikschool. De eigenaar van deze school leverde de duikspullen aan het Nederlandse Tall Ship “De Swan Fan Makkum” en hij vond mij goed bij deze crew passen. Ik had al wel een keer mijn CV gestuurd omdat het mij een fantastisch schip leek, maar zij krijgen elk jaar zoveel sollicitanten. Mijn geluk was dus dat de eigenaar van de duikschool voor mij even belde naar “De Swan Fan Makkum” en zij toen net op zoek waren naar een nieuw crewlid. Twee dagen later zat ik aan boord als stewardess en voeren we Nederland uit. Ik heb bijna een jaar aan boord gewerkt in de Middellandse zee & het Caribisch gebied.  

Ik kwam daarna nog weer even terug naar Nederland en werkte als onderzoeker voor Toeristiek en als product manager voor Unigarant Reisverzekeringen. Na 3 jaar werd de roep van het water weer te groot en kwam ik via een vriendin terecht op het grote luxe prive motoryacht “Noble House”. Ik werkte daar negen maanden en kwam in die tijd mijn huidige partner James tegen. Wij zijn toen samen op zeilboten gaan werken en hebben dit twaalf jaar gedaan. We zeilden in die jaren over de Middellandse Zee, de Atlantische Oceaan en het Caribisch gebied en gingen uiteindelijk steeds meer superyacht regatta’s zeilen. De Loro Piana in Sardinia & Britse Maagden Eilanden. De Voiles de St Tropez, St Barths Bucket en de Superyacht Cup Palma.  

Deze laatste regatta was altijd al mijn favoriet, omdat de vibe daar zo ontzettend goed is en het hele evenement gerund wordt door een klein clubje wat grotendeels bestaat uit vrouwen. Een aantal jaren geleden nam ik contact op met Kate Branagh (Event Director) om te vragen of ik kon helpen met het organiseren van de Superyacht Cup Palma. Ik run daar sindsdien het Race Office en ben het aanspreekpunt voor de kapiteins en race crews; zo kan Kate zich focussen op het algeheel runnen van het evenement. Elk jaar kom ik weer terug en werk met plezier, het vaste team is daar nog bijna compleet.  

Ik werkte eerst nog steeds als jacht crew, maar ontdekte dat het ik het organiseren steeds leuker vond. James zei op een gegeven moment: ‘’als je dat leuk vindt, dan moet je daar echt voor gaan.’’ Ik ben in 2015/2016 dus begonnen met mijn eigen bedrijf gericht op de organisatie van watersportevenementen, logistieke services en projectmanagement. Begin 2017 was ik toen op Bermuda voor de organisatie van de America’s Cup Superyacht & JClass Regattas en sprak daar met Bouwe Bekkingwij werkten vaak samen op de superyachts tijdens regatta’s. Bouwe had toen net het akkoord gekregen voor het samenstellen van een zeilcrew voor Team Brunel in de Volvo Ocean Race 2017 en was daar AC zeilers aan het polsen. De AC Regatta sloot direct aan op de Superyacht Cup Palma, dus samen met zo’n 45 race zeilers vloog ik door de nacht terug van Bermuda via Londen naar Palma de Mallorca. Op het vliegveld bespraken we mijn plannen en dat ik net wat vrije tijd ingeboekt had staan. Twee dagen later kwam Bouwe mijn Race Office binnen bij de Superyacht Cup Palma en zei “wij moeten zo even kletsen”. Later die week had ik een gesprek met Anita Van Oeveren (mede-eigenaar Sailing Holland – initiatiefnemer Team Brunel) en zo kwam ik binnen bij Team Brunel.  

Het ging toen allemaal ontzettend snel, een week later zat ik al in Lissabon voor de voorbereiding van de deelname van Team Brunel aan de Volvo Ocean Race. Het was toen juli en in oktober was de start van de race, we hebben echt een vliegende start gemaakt met het team. We hadden een kleiner budget dan andere deelnemers en de andere teams waren al lang bezig met de voorbereiding. Wij hadden echter de ervaring van Bouwe en zijn fantastische crew van zeilers, waaronder een paar America’s Cup helden. 

Wat was jouw rol binnen het team? 
Mijn officiële rol was logistiek manager. Maar we waren een heel klein team, waar iedereen dus alles aanpakte wat nodig was. 

Voer jij dan met het team mee? 

Nee, ik was altijd aan land. Ik geloof dat ik in de hele race één dag heb meegezeild, in China. Op het moment dat zij aan het zeilen waren, kon ik het beste mijn werk doen. Dus ik mocht wel mee op trainingsdagen bijvoorbeeld, maar ik moest ook mijn werk aan land doen, zodat het team op het water top kon presteren. 

Ik kreeg ontzettend veel vrijheid in mijn rol. In het begin dacht ik wel: wow, het gaat hier wel even over de Volvo Ocean Race!  

Er zijn zoveel dingen waar je als team logistiek aan moet voldoen. Je hoeft maar één ding te vergeten zoals een benodigd visum, hotelreservering of importdocument en je hele team zit in de problemen. Het zijn maar kleine details, maar het zijn miljoenen kleine details. Het is dus heel makkelijk om iets over het hoofd te zien. Het team was klein, compleet overbelast, maar iedereen was voor elkaar aan het werk. Het team Dongfeng had bijvoorbeeld een team van honderd man en wij een team van 25. Echter, we voeren dus wel slechts een paar minuten na Dongfeng en MAPFRE de haven van Scheveningen binnen en hadden anderhalf jaar ingehaald en waren zo trots! 

Wat deed je na de Volvo Ocean Race? 
Toen ik voor de finish van de Volvo Ocean Race in Scheveningen terugkwam in Nederland, was ik net twee maanden zwanger. Dit voelde voor mij echt alsof ik uit een achtbaan kwam en nog even een fantastische zwieper na kreeg. Dus de Volvo was voorbij, de Regatta’s waren voorbij en ik was opeens zwanger. In februari ben ik bevallen. Vervolgens zijn we naar Mallorca vertrokken. Daar deed ik nog steeds het werk voor de superyacht regatta’s en ik organiseerde de deelname aan superyacht regatta’s voor Pink Gin VI, de boot waar mijn partner ook op werkt. Ifebruari zaten we net in het Caribisch gebied voor regatta’s en werd wegens COVID-19 alles afgezegd. Momenteel zitten we in Nederland en zijn we aan het kijken wat er gaat gebeuren en welke plannen we kunnen maken. Ik verzorg nu dus ook logistieke zaken voor superyachts die Nederland bezoeken en doe community management voor een Nederlands watersport bedrijf.  

 ‘All is well in the end, so if it’s not okay then it’s not the end’ 

Wat zijn eigenschappen die jou geholpen hebben om dit werk te kunnen doen? 
Dit jaar veranderde alles voor heel veel mensen in de sport & evenementenwereldook ik was even helemaal van mijn koers af. Ik merk dat ik dan echt terugval op mijn zeilachtergrond en besef dan dat als je beoogde doel niet behaald kan worden door de omstandigheden, je toch echt een andere koers uit moet zetten. Ik stel mezelf dan altijd de volgende vraag ‘zou het niet mooi zijn als’ en vul hier een antwoord voor in. Dus misschien zeg je ‘zou het niet mooi zijn als ik aan een Volvo Ocean Race zou mogen werken’ en dan ga je proberen daar koers naar te zetten. Je moet dan altijd nog wel gewoon keihard werken en soms mis je een klein stukje geluk, maar ik geloof dat als je een opening ziet en daar keihard voor gaatje er ook voor zorgt dat het lukt.  

Probeer ook niet op te geveneen ander motto is: ‘All is well in the end, so if it’s not okay then it’s not the end’. Dat is ook echt iets wat ik heb geleerd van het werk op de jachten. Soms zat je zo in de problemen en wist je gewoon even niet meer hoe je eruit moest komen, maar zolang je maar blijft doorgaan dan komt het uiteindelijk voor elkaar en dat doorzettingsvermogen heeft mij nu al een aantal keer goed geholpen.  

Het gevoel hebben dat je de stroom mee hebt is ook erg belangrijk, soms word je wakker en ben je nog moe van de werkzaamheden van de dag of dagen ervoor en lijkt het alsof je door drijfzand loopt, maar als je dan jezelf het gevoel kan geven dat je de stroom mee hebt, dat alles je net gaat lukken, dat helpt echt ontzettend.  

Je zegt: ‘’je wordt soms wakker in drijfzand.’’ Wat doe je er dan aan om dat gevoel om te zetten? 
Naar buiten. Altijd naar buiten. De wind in je gezicht, het liefste zeewind. Vanochtend liep ik met mijn zoontje buiten op strand in de wind. Ik wil hem ook heel graag leren dat het goed is om naar buiten te gaan. There is no such a thing as bad weather, just bad clothing. 

Wat is het advies dat je aan mensen kunt geven die ook een dergelijke carrière nastreven? 
Mijn tip is: ga gewoon beginnen. En als je niet meteen een betaalde functie kunt krijgen, kijk dan of je ergens hulp kunt bieden. Dit wil niet zeggen dat ik vind dat je altijd zonder vergoeding moet gaan werken als betaald werk niet mogelijk is. Maar: ga mensen leren kennen, ga kijken bij evenementen die je interessant vind. Toen ik de Volvo Ocean Race deed, kwamen er heel veel mensen naar de start in Alicante om te helpen of te kijken. Op die manier zijn een aantal mensen ook gewoon in betaalde functies meegegaan. Want er was een functie en daar was op dat moment iemand voor nodig. Neem risico. Wat heb je te verliezen? 

Welk advies zou je aan de jonge Marianne geven met de ervaring die je nu hebt? 
Ten eerste, geloof meer in je motto ‘zou het niet leuk zijn als’. Dit is namelijk nu al een paar keer echt uitgekomen. Ten tweede, geloof in het feit dat het allemaal wel goedkomt. Ik denk dat we ons daar allemaal teveel zorgen over maken. Heb iets meer vertrouwen in jezelf.  

Je hebt al zoveel mooie dingen gedaan, zijn er nog dingen die je heel graag zou willen doen? 
Toevallig hadden mijn partner en ik het daar gisteren over. Wij hebben door zo lang samen te werken, onze kwaliteiten zo gevormd dat we een heel goed team zijn. We vinden het heel leuk om samen te werken en zijn samen sterk. Dus we zeiden tegen elkaar: zou het niet mooi zijn om samen een bedrijf te leiden gericht op de watersport wat we dan door kunnen geven aan onze zoon? We hadden als grap gezegd dat we een jachthaven gaan runnen.  

Maar de essentie is om gewoon een watersportbedrijf op te richten, omdat we daar onze ondernemerskracht in kwijt kunnen. Over vijf jaar zou het mooi zijn als ik ook mijn bedrijf in watersportevenementen, logistieke services en projectmanagement opgezet heb met een basis in Nederland. Een leven waarbij werken met & leven op het water centraal staat! 

Heb jij nog andere motto’s? 
Leef alsof je de stroom mee hebt. Al lukt dat mij ook niet elke dag hoor.  

Mijn andere motto is: alles is beter in de buitenlucht. 

 

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *