Interview,  Kick ass ladies

Simone Richardson: “sport kan grote groepen in beweging brengen”

Veelzijdig kun je haar zeker noemen: Simone Richardson was directeur bij Le Champion, een stichting die wandel-, fiets- en hardloopevenementen organiseert, ze was General Manager bij de Nederlandse Rugby Bond, projectdirecteur voor de Giro Gelderland 2016 en Venue Manager in Doetinchem bij het EK Vrouwenvoetbal. Op dit moment is zij als Spectator Service Manager aan de slag voor UEFA EURO 2020, het EK Voetbal van volgend jaar, waarbij Amsterdam een van de twaalf speelsteden is en waar in juni 2020 vier wedstrijden gespeeld worden.

Wat vind je leuk aan werken in de sport?
Sport is iets wat mensen intrinsiek motiveert. Sport heeft mij heel veel gebracht; ergens helemaal voor gaan, plezier, winnen, verliezen, vertrouwen in jezelf, samenwerken en vriendschappen voor het leven. Die drive zie ik ook bijna altijd terug bij mensen die werken in de sport. Dat geeft me altijd een hele positieve energie.

Heb je zelf op hoog niveau gesport?
In mijn jeugd redelijk. Ik heb wel NK’s en interlands gedaan. Als atleet was ik meerkampster. Mijn favoriete onderdeel was hordelopen. Nu moet ik daar niet meer aan denken, haha. Ik sport nu zelf veel te weinig. Als ik sport, is het fitness. En we wandelen veel, dat wel. Ik probeer mijn 10.000 stappen per dag te halen.

Waar ben je het meest trots op?
Ik ben heel trots op familie en partner, dat mijn zusjes en mijn ouders het nog goed maken. Qua werk heb ik zoveel leuke dingen mogen doen. De Giro d’Italia staat op nummer 1. En ook de Amsterdam Marathon, Dam tot Damloop, WEURO2017 (het EK Vrouwenvoetbal); dat zijn prachtige evenementen die ik mede heb mogen organiseren. Super om nu ook aan EURO 2020 te mogen werken!

Wat drijft jou?
Ik vind sport een geweldig uitgangspunt. Als doel, als middel; het kan van alles zijn. Het kan grote groepen in beweging brengen. Een vriendin heeft meegedaan aan 8 kilometer van de Amsterdam Marathon nadat ze borstkanker had gehad. Die 8 kilometer was de eerste fysieke doelstelling die ze zichzelf weer gesteld had. Ze startte en had het heel erg zwaar tijdens de loop. Toen was er een grote, lieve Surinaamse vrouw die ook deelnam en zei: ik ga jou helpen. Op een gegeven moment raakten ze elkaar toch weer kwijt, tot de finish; daar stond de vrouw haar weer op te wachten. Mijn vriendin kwam huilend over de finish, zo dankbaar voor die vrouw en dankbaar dat ze het toch gehaald had. Ze wilde iets overwinnen en sport is iets heel moois om jezelf weer een doel te stellen. Je durft weer wat van je lichaam te eisen. En de kracht die je ervaart als anderen je aanmoedigen vind ik heel mooi. Dat beroert mij. En er zijn zo vele mooie persoonlijke voorbeelden te noemen… dat is wat sport doet met mensen. Heerlijk om daarin te mogen werken.

Wat zijn eigenschappen die jou op de positie hebben gebracht waar je nu zit?
Verantwoording nemen voor een team en voor grote organisaties. Ik ben wel iemand die voor output gaat en het ook wel bereikt. En ik durf ook wel op mijn bek te gaan. Falen is dus ook een optie. Ik denk dat veel mensen iets niet doen omdat ze kunnen falen, maar ik vind dat geen reden om er dan niet vol voor te willen gaan. Het levert altijd een waardevolle ervaring op en een goed leermoment voor een volgende uitdaging. Daar zit misschien een verschil. Het is een combinatie van doen en de verantwoording nemen.

Ik ben een beetje wars van carrière maken – waar je per se naartoe moet. Mijn carrièrestap is heel simpel: als de Olympische Spelen naar Nederland komen, dan laat ik alles vallen en ga ik voor de Olympische Spelen werken, haha. Maar voor de rest ben ik een slow starter, die ergens voor gaat, en dan ook all the way. Dus ik moet wel voor een organisatie werken waarvoor ik het bij wijze van spreken prima vind om 16 uur lang te werken. Je hebt het gevoel dat je echt iets bijdraagt.

 

Ik moet wel voor een organisatie werken waarvoor ik 16 uur lang achter elkaar voor zou willen werken


Is iets daarvan typisch vrouwelijk?
Typisch vrouwelijk is denk ik zelfkritiek. Ik ben mijn eigen grootste criticaster. Ben niet zo snel tevreden, vind altijd dat wat ik doe nog beter kan.

Helpt jou dat?
Gelukkig heb ik inmiddels geleerd om tevreden te zijn met het resultaat wat ik behaald heb. Maar toch blijf ik kijken hoe het de volgende keer weer beter kan. Tegenwoordig kan ik wel echt genieten van het moment zelf. Bij de Giro zei ik twee dingen tegen het team: prioriteit nummer 1 is de Giro, die moet vlekkeloos verlopen en niets anders. Prioriteit nummer 2 is dat jullie allemaal trots zijn op het behaalde resultaat. Ik vind het net zo belangrijk dat je echt geniet tijdens het event.

Wat onderscheidt jou van anderen waardoor jij nu staat waar je staat?
Geen idee, vraag het vooral aan anderen. En als ik dan toch iets moet zeggen: focus en doorwerken. Bij het projectwerk wat we doen, kom je niet zo ver als je om 17.00 uur weer naar huis wilt. En inmiddels heb ik de ervaring en het vertrouwen van anderen dat ik er iets goeds van kan maken. Ik ben in staat om een organisatie om me heen te creëren die all the way gaat om resultaat te bereiken. Een organisatie is als een ketting, en je bent zo sterk als je zwakste schakel.

Mijn manier van leidinggeven is meer een dienend leiderschap, waarbij ik graag de teamleden help zoveel mogelijk zelfverantwoordelijkheid te nemen. Het managen van events vraagt echter ook om strak te managen op resultaten en dat vergt dan ook direct leiderschap.

Heb jij een (vrouwelijk) rolmodel of inspirator?
Ik heb niet per se een specifiek rolmodel. Maar er zijn twee dingen die ik altijd heel aansprekend vind aan mensen: iemand die er helemaal met hart en ziel voor gaat en inspireert, het type Steve Jobs. En het tweede is iemand die echt wel laat zien dat ze een vrouw is, maar gewoon hard optreedt als het nodig is. Als het je stoort dat ik hard optreed, is dat een probleem van jou en niet van mij. Dat type vind ik ook leuk. Het ondernemerschap en er helemaal voor gaan. Het lef tonen om ergens in te gaan.



Wat is een cruciale beslissing in je carrière geweest en wat heeft het jou gebracht?
Het vertrek bij NOC*NSF richting de Nederlandse Rugby Bond. Daar werd ik voor het eerst directeur, terwijl ik wist dat ze daar bezig waren met een enorme reorganisatie. Ik wist dat ik in een turbulente omgeving terecht ging komen. Maar toch kreeg ik het vertrouwen van dat bestuur die daar een onervaren persoon durfden neer te zetten. Dat heeft me heel veel kracht gegeven.

Waarom ben jij toen voor die positie benaderd?
Bij NOC*NSF hielp ik een aantal middelgrote en kleine sportbonden bij hun beleid. De Rugbybond was ook zo’n bond en kende mij al. Toen hebben ze gevraagd of ik dat wilde doen. Waarom? De klik, denk ik. En mijn drive om aan de slag te gaan.

Zijn er zaken waar je als vrouw tegenaan bent gelopen waar je als man niet tegenaan zou zijn gelopen?
Ik denk dat ik van nature vrij dominant ben. En als je dan ergens verandering wil of moet bezuinigen, word je als vrouw sneller in de categorie bitch gegooid. Daar kom je als man niet zo snel terecht.

Heb je tips voor jonge vrouwen die in de sportwereld willen?
Er zijn veel vrouwen die best een idee hebben wat ze zouden willen doen in de sport, maar zich om veel redenen bezwaard voelen. Ik stel dan altijd de vraag: waarom niet? Ga er gewoon voor!

Waarom zijn er weinig vrouwen in de sport?
Ik denk omdat weinig vrouwen zich aanmelden voor een leuke functie in de sport. Net als in het bedrijfsleven. Dus meld je gewoon aan! Laat zien dat je er bent en wees niet bang om je eigen sterke kanten te laten zien. Maak voor jezelf een beeld waarin je ook je goede punten benadrukt. Zonder dat je het gevoel krijgt dat je jezelf op je borst aan het kloppen bent. Ik denk dat meer vrouwen mogen vertellen wat ze allemaal gedaan hebben en wat ze allemaal kunnen.

Werken in de sport is vaak geen 9-tot-5-baan en, zeker in events, betekent het soms ook lange dagen maken. Je krijgt er echter ook zoveel energie en voldoening voor terug!

Welke sportwedstrijd zou je graag nog eens willen bezoeken en met wie?
De Olympische Spelen, met mijn partner. Ik wil heel graag naar Japan volgend jaar. Maar nog veel liever zou ik de Spelen willen helpen organiseren. De zomereditie. Graag hier, in Nederland. Nu nog de mindset van het Nederlandse publiek veranderen, dan heeft Nederland echt een serieuze kans. Een van de grootste kostenposten, bijvoorbeeld, heeft te maken met infrastructuur. Maar die kosten moeten we sowieso maken, ook zonder de Spelen. Daarnaast is er vaak de angst dat er dan sportlocaties zijn die na de Spelen niet meer gebruikt worden. Echter in Nederland zijn wij wereldkampioen in het duurzaam hergebruiken of herbouwen van locaties. Ik zie alleen maar voordelen. Maar als je zegt: we doen het niet, want het kost 3,5 miljard, dan snap ik dat je dat veel geld vindt voor een ‘sportfeestje’. Als je het goed en duurzaam aanpakt hebben generaties mensen hier nog jaren profijt van.

Wat wil je nog kwijt?
Ik hoop dat er veel jonge vrouwen opstaan en de stap durven te wagen. Ik denk dat er ook toppers zijn die al aan het werk zijn, maar die niemand nog kent. Gaat het delen van die verhalen de oplossing zijn? Nee. Maar het is wel weer een mooie stap voorwaarts.

 

2 Comments

  • Tonny Veldhuis

    Hoi Simone, wat een mooi verhaal je interview. Je karakter heb je goed uitgebouwd tijdens je carrière . Van hordenloopster bij MPM tot nu. Zou graag je weer eens wiilen ontmoeten en met elkaar sport en bewegen te bespreken vanuit mijn functie en ervaring. Groet Tonny Veldhuis

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *