Interview,  Kick ass ladies

Kim Lammers: “Ik gun iedereen een moeilijke fase, want daar leer je het meest van”

Kim Lammers is een ware duizendpoot; de meeste mensen zullen haar kennen als trefzekere spits van het succesvolle hockeyteam dat meerdere malen Europees en Wereldkampioen werd en als hoogtepunt goud won op de Olympische Spelen van 2012. Maar ook na haar hockeycarrière zit Kim niet stil. De helft van de week vind je Kim bij Deloitte, waarbij ze als Programma Manager Topsport verantwoordelijk is om sporters bij Deloitte aan het werk te krijgen. Ook is ze spreker, coach bij Huizen Dames 1 en ambassadeur bij de ABN AMRO/EIFFEL Hockey Academie. De afgelopen jaren hebben we Kim in diverse tv-programma’s voorbij zien komen: Expeditie Robinson, The Big Escape, Meer dan Goud (aanrader!) en vanaf 30 november volg je de avonturen van Kim op de schaatsbaan in het programma de IJzersterkste.

Hoe was voor jou de overstap van topsport naar het bedrijfsleven?
Ik heb Pedagogiek gestudeerd en tijdens mijn topsporttijd was ik al aan het werk; ik gaf bijvoorbeeld trainingen. Na mijn interlandcarrière ben ik in 2014 gestart als directeur bij het Ronald McDonald Centre. Na een jaar ben ik daar gestopt om even pas op de plaats te maken. Ik was tot op dat moment altijd maar door gegaan, had als topsporter een super gestructureerd leven. Ik wilde hier los van komen en ontdekken wat ik echt wilde. Tijdens dat jaar ben ik met een coach gaan werken, heb ik opdrachten aangenomen die me leuk leken, maar ook bijvoorbeeld op maandag om 13:00 een film gekeken. Voor mij was het echt wennen aan het ongestructureerde leven.

Ik merkte dat ik graag wilde werken als zelfstandige. Natuurlijk is dat spannend, maar het bevalt nog steeds goed. Inmiddels heb ik een groot netwerk opgebouwd en word ik blij van alles wat ik doe.

Het zwarte gat? Nee, daar ben ik te positief voor. Ik ben bijna 39, heb het idee dat ik nog steeds zoekende ben, maar op dit moment ben ik precies waar ik wil zijn.
Als je me de vraag stelt waar ik over 10 jaar ben of wil zijn, vind ik dat een hele lastige, maar ook dát is prima.

Waar ben je het meest trots op?
Natuurlijk ben ik trots op mijn hockeycarrière, maar ook op de dingen die ik ernaast heb gedaan en hoe het nu gaat. Privé heb ik een pittig jaar achter de rug, maar ik ben trots op hoe ik met alle tegenslagen ben omgegaan en hoe ik er nu voor sta. Het is altijd leerzaam. 

Wat zijn eigenschappen die je op deze positie hebben gebracht?
Ik ben gedreven, gedisciplineerd, ambitieus en eigenwijs. Daarnaast wil ik blijven leren en me ontwikkelen, ben ik sociaal en vind ik het heel leuk om op een podium te staan.

Als je me de vraag stelt waar ik over 10 jaar ben of wil zijn, vind ik dat een hele lastige, maar ook dát is prima


Welke daarvan zijn typisch vrouwelijk?
Misschien denk ik wat te makkelijk, want ik wil juist niet in hokjes plaatsen; ik denk dat zowel mannen als vrouwen bepaalde eigenschappen kunnen hebben. Natuurlijk kan ook ik af en toe onzeker zijn, maar ik vind dat niet typisch vrouwelijk; ook mannen hebben daar last van. Ik heb eigenlijk een beetje schijt aan het M/V salarisplan. Mannen durven misschien meer, maar ik durf echt wel te zeggen wat ik waard ben.

In de sport zijn er nog steeds grote verschillen terwijl vrouwen het veel beter doen; niet alleen in prestaties, maar ook bijvoorbeeld op social media hebben veel vrouwelijke hockeysters een grotere fanbase dan mannen. En toch verdient een mannelijke hockeyer bij een club meer dan een vrouwelijke; dat vind ik vreemd.

Voor mij is geld niet mijn belangrijkste drijfveer, ik wil het maximale uit mezelf halen en leuke dingen doen. Ook ben ik niet bang om op mijn bek te gaan en dat helpt om stappen te zetten.

Soms kosten bepaalde ontwikkelingen gewoon tijd; een team moet succesvol zijn om respect te krijgen. Eén van de beste voorbeelden hierbij is het vrouwenvoetbal dat ineens serieus wordt genomen. Het WK leefde ook, het FIFA Gala wordt nu gezamenlijk georganiseerd. Dat vind ik een hele mooie beweging. En het is goed dat er mensen zijn die zich daarvoor hard maken.

Wat onderscheidt jou van anderen waardoor jij nu staat waar je staat?
Ik denk dat een van de voornaamste punten is dat ik schijt heb aan wat anderen van me vinden. Bij Deloitte ben ik bijvoorbeeld helemaal via mijn eigen manier binnengekomen. Via het normale sollicitatieproces zou ik er nooit doorheen gekomen zijn. 

Daarnaast ben ik eigenwijs, misschien wel tot het drammerige toe, en heb ik veel doorzettingsvermogen om dingen voor elkaar te krijgen. Natuurlijk heb ik ook onzekerheden, maar ik doe het wel gewoon. Hoe ik met die onzekerheden omga? Die zijn in de sport al zo blootgelegd, er werd altijd bespreekbaar gemaakt hoe ik ermee om moest gaan, bijvoorbeeld mijn angst om te falen. Of dat ik twee keer de Olympische Spelen gemist heb. En weet je, ik dacht dat een gouden medaille op de Olympische Spelen life-changing zou zijn, maar dat is niet zo. Je levensgeluk zit niet in een stukje succes, maar in familie, je basisbehoeften, een mooie dagbesteding en een doel, dat zijn de belangrijke voorwaarden. Nu heb ik het geluk dat het allemaal mijn kant op valt, met lieve vrienden en familie om me heen, maar in het afgelopen jaar is dat ook anders geweest, dus ik koester het des te meer.

Die onzekerheden en angsten zullen er altijd zijn, maar zijn ook juist goed. Ze triggeren je en zorgen ervoor dat je je goed voorbereidt. Francesco Wessels (noot: teamleider bij het ‘High Performance Team’ bij NOC*NSF) zei hierover: “falen is juist nodig om succesvol te zijn” en daar sluit ik me helemaal bij aan. Ik gun iedereen een moeilijke fase, want daar leer je het meest van.

Ik gun iedereen een moeilijke fase, want daar leer je het meest van


Heb jij een role model of inspirator?
Ik heb niet per se één role model; ik laat me graag inspireren door verschillende personen. Bijvoorbeeld door collega’s op werk, door sporthelden en door een groepje vrouwen waar ik geregeld mee ga eten, waarbij onder andere succesvol technologie-ondernemer Janneke Niessen zit. Van al deze personen steek ik wat op. Maar mijn oma was bijvoorbeeld ook een heel inspirerende vrouw die haar tijd ver vooruit was.

Qua vrouwen aan de top denk ik aan Linda de Mol, Neelie Kroes en Eva Jinek. Dit zijn stoere vrouwen die het goed doen in een mannenwereld. En onlangs heb ik Anneke van Zanen-Nieberg ontmoet, die schaar ik ook graag in dit rijtje.

Heb je een cruciale beslissing genomen in je carrière en wat heeft het je gebracht?
Wat voor mij heel belangrijk is geweest is om uit de kast komen. Vanaf toen is er bij mij zoveel veranderd: ik viel 10 kilo af, was gelukkiger, ging beter hockeyen, ik kon gewoon echt mezelf zijn.


Wat is je mooiste fout?
Wat ik anders had kunnen doen voor de Olympische Spelen van Beijing is eerder aan de bel trekken. Het was fysiek klaar, ik ben door grenzen heen gegaan, ik moet van mezelf altijd maar doorgaan. Dat vind ik af en toe nog steeds lastig, maar terugkijkend had ik eerder het gesprek moeten aangaan met de coach om het beste uit mezelf te halen.

Nu ik zelf coach ben, doe ik daar echt mijn best voor: dat de dames van het team naar me toe durven te komen als er iets is en dat het altijd bespreekbaar gemaakt kan worden; dat ik ze zie als mens in plaats van alleen als hockeyster. De verantwoordelijkheid hierbij ligt wel bij hen; iedereen is verantwoordelijk voor haar eigen succes. Ik kan een hand toereiken, maar zij moeten de stap zetten.

Wat zou jij tegen je jonge zelf willen zeggen?
Omarm je talenten en omarm wie je bent. Als hockeyster heb ik vaak opgebokst tegen oordelen als “te traag, te dik”, maar het is belangrijk te accepteren wie je bent en waar je goed in bent. Daarnaast: blijf jezelf uitdagen en nieuwe dingen uitproberen!

We hadden onlangs een reünie met het WK-team van 2006, waarmee we terug gingen naar Madrid, waar we destijds wereldkampioen werden. Het was zo bijzonder om te ervaren wat er gebeurde, de band die er nog was en het grappige was dat we allemaal onze eigen rol weer oppakten. We hebben een hele mooie tijd met elkaar gedeeld en de grootste zorgen op dat moment waren of ik wel zou spelen en of ik zou afstuderen. Nu heb ik hele andere uitdagingen en zorgen, dat is het mooie aan ouder worden. Ik kan die periode van toen af en toe nog echt missen, maar moet er nu niet meer aan denken om tien keer in de week te trainen, waarvan zes trainingen in drie dagen op Papendal…

Gun jezelf ook de tijd: de weg naar de top loopt altijd via een N-weg. Onderzoek, ga op je bek en leer daarvan.


Heb je een tip voor jonge vrouwen die de sportwereld in willen?
Ik denk dan aan een quote van Janneke Niessen: “denk groots” en durf dat ook hardop te zeggen. Ik durfde ook pas later te zeggen “ik ben de beste spits in de cirkel”. Dat soort uitspraken zit niet in onze cultuur. En nu wil ik de beste vrouwelijke spreker in de sport worden. Ik wil blijven doorgroeien, de vertaalslag naar het bedrijfsleven maken en ook als coach de beste worden.

Gun jezelf ook de tijd: de weg naar de top loopt altijd via een N-weg. Onderzoek, ga op je bek en leer daarvan. En durf je uit te spreken!

Tenslotte, wat zou jij willen achterlaten?
Sportbeleving. Dat iedereen, op welk niveau dan ook, het maximale eruit haalt. Door het delen van mijn verhaal wil ik mensen inspireren op verschillende vlakken: jezelf uitdagen, je durven uit te spreken en je talenten omarmen. Dat gun ik iedereen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *