Interview,  Vrouwen in sportbesturen

Secretaris Nederlandse Roeibond Hélène Fobler: ‘’Inmiddels roep ik tegen iedereen: Meld je gewoon aan, we willen diversiteit in alle onderdelen van onze sport’’

Ondanks dat er de afgelopen jaren meer aandacht is gekomen voor diversiteit in Nederlandse sportbesturen, blijft het aantal vrouwen in deze besturen toch achter op het aantal mannen. Voor deze rubriek spreken we daarom met vrouwelijke sportbestuurders. We vragen hen naar hun verhaal en welke tips zij hebben voor vrouwen en besturen. Vandaag spreken we met Hélène Fobler.

Doordat een aantal van haar klasgenoten van de middelbare school roeiden, rolde Hélène ook deze sport in. Na schooltijd gingen ze met z’n allen naar de roeivereniging, om dan rond etenstijd snel naar huis te gaan en huiswerk te maken. Tijdens haar studententijd is ze gaan roeien bij de studentenvereniging in Rotterdam. Daarnaast is ze actief geweest bij Stichting Roeivalidatie, die roeiers met een aanpassing begeleidt. Inmiddels is ze actief als bestuurder bij de Koninklijke Nederlandsche Roeibond (KNRB). Dat doet ze naast haar werk als griffier bij het Hoogheemraadschap Delfland.

Ook al zo typisch natuurlijk: eerst uitzoeken of de temperatuur van het water niet te koud is en dan pas ‘ja’ zeggen!

Je bent dus al op jonge leeftijd met het roeivirus besmet. Uiteindelijk ben je bij de KNRB terecht gekomen, hoe is dat precies gegaan?
Dat is eigenlijk gegaan zoals dat vaker gaat bij vrouwen in bestuursfuncties: ik ben gevraagd. Inmiddels roep ik tegen iedereen: Meld je gewoon aan, we willen diversiteit in alle onderdelen van onze sport, ook in bestuursfuncties. Maar zelf ben ik gevraagd, ik wist niet eens dat de functie beschikbaar was. In die periode bestond het bestuur uit mannen en geen van hen kwam uit Rotterdam. Vanuit het Rotterdamse is mij gevraagd of ik interesse had en daarna ben ik gaan praten met de voorzitter en directeur, om te onderzoeken of dat iets voor mij zou zijn. Ook al zo typisch natuurlijk: eerst uitzoeken of de temperatuur van het water niet te koud is en dan pas ‘ja’ zeggen! Ik ben blij dat ik het ben gaan doen.

De toenmalige voorzitter was op zoek naar iemand die invulling zou kunnen geven aan de secretarisfunctie vanuit ervaring. En het blijkt inderdaad een mooie wisselwerking te zijn, tussen mijn werk als griffier bij het Hoogheemraadschap en mijn (vrijwilligers)werk als secretaris bij de Roeibond. In beide functies heb ik met leden te maken, met een algemeen bestuur. Het werk bij de ene organisatie helpt bij de andere.

Wat waren jouw motieven om bestuurslid te worden?
Ik had het roeien op verschillende manieren ervaren: ik ben roeier en coach geweest. Ik heb als junior geroeid, als student en ik roei nu bij een algemene vereniging. Ik heb het roeien ook ervaren tijdens de periode dat ik mij bezig hield met aangepast sporten. Ik vond het heel interessant om het eens op een andere manier te bekijken. Wat gebeurt er bij de bond en wat kan ik er aan bijdragen? Ik was nieuwsgierig en trof een bestuur aan dat hard werkt aan de ontwikkeling van de sport, samen met veel betrokken leden. Dat is een mooie omgeving om actief te zijn.

Ik ben telkens weer onder de indruk van de deskundigheid en ervaring die in onze roeiwereld aanwezig is en daar is ons bestuur geen uitzondering in. We hebben ons werk te doen, en waar wij zien dat er kansen liggen voor ontwikkelingen, onderzoeken wij en gaan we aan de slag. Dat gaat niet altijd van een leien dakje, het is niet altijd makkelijk, maar dat hoort erbij. Ik vind het belangrijk dat ik er van leer en dat ik er plezier aan beleef. Hoewel, in deze coronatijden blijft het toch ontzettend lastig om verbinding te houden met alle roei- en andere sportvrienden.

Wat heeft de periode je gebracht?
Ik ben van de verbinding en ik ervaar het duidelijk: sport ís verbinding. Roeien is een sport en een gemeenschap. Het is mooi om als secretaris een bijdrage te mogen leveren. Als bestuur verbreden wij onze roeigemeenschap en wisselen wij kennis en ervaringen uit met de Nederlanders die in verschillende commissies van de FISA actief zijn. Ik heb een leergang mogen volgen, georganiseerd door NOC*NSF, met enthousiaste sportbestuurders uit Nederland en Scandinavië; heel inspirerend om met elkaar en van elkaar te leren. In navolging daarop hebben wij vanuit de KNRB een leergang opgezet voor jonge roeibestuurders: gRoei. Deze leergang is bedoeld om onze jonge en goede sportbestuurders bagage mee te geven waardoor zij langer actief blijven. Ik vind het belangrijk dat wij jonge mensen ondersteunen in hun activiteiten voor het roeien en ik vind het ontzettend leuk om daaraan bij te dragen.

Het is heel mooi om te zien hoe divers de roeisport is en wordt

Daarbij is het als secretaris van belang om te weten wat er in onze sport gebeurt; wat wij in Nederland doen met het roeien, houdt verband met wat onze internationale bond, FISA, doet. En FISA heeft weer te maken met het IOC. NOC*NSF is belangrijk als partner en we worden steeds beter in het verbinden met anderen, ook met andere roeivormen: het is heel mooi om te zien hoe divers de roeisport is en wordt. Maar we hebben absoluut nog stappen te zetten als het gaat om diversiteit binnen onze roeigemeenschap: We hebben pararoeiers, maar waar zijn onze para- sportbestuurders? Wij hebben veel leden met een universitaire en hbo-achtergrond, maar waar zijn de mensen die dat niet hebben? Mijn vader komt niet uit het Westen, heeft wel een Britse achtergrond; hoe zit het met mensen met een andere achtergrond? En natuurlijk het aantal vrouwen in besturen: een derde van de verenigingsvoorzitters is vrouw, terwijl de helft van onze leden vrouw is. Genoeg te doen!

Hoeveel mensen in het bestuur zijn vrouwen?
We zijn sinds kort met drie vrouwen en met vier mannen. Het begint er op te lijken. En wij blijven ambitieus, de KNRB heeft nog geen vrouw gehad als voorzitter. En versta mij niet verkeerd, we zijn blij met onze voorzitter, maar niemand zit voor altijd op een stoel.

Is het streven om meer vrouwen in het bestuur te hebben?
We willen diversiteit in onze sport en in ons bestuur en de vraag is: hoe bereik je dat? Gelukkig is dit een wens die breed binnen onze sport leeft. Op initiatief van een aantal leden is een werkgroep opgezet die aan de slag gaat met diversiteit. Binnen heel korte tijd was er een grote groep leden, ook jonge roeiers, die graag meedenkt en gaat meedoen. We ontwikkelen een plan van aanpak, we denken na over droombeelden en over haalbare resultaten en we gaan aan de slag.

Voor de zomer hebben wij vrouwelijke bestuursleden met elkaar verbonden, die verbinding gaan we versterken en verbreden. Op dit moment is er op onze sociale mediakanalen een serie te zien waar een aantal vrouwelijke voorzitters van verenigingen vertelt over hun drive en ambities. Heel leuk om te zien, op roeien.nl. De plannen zijn om de zichtbaarheid te vergroten van vrouwelijke bestuurders en een ontwikkelingslijn in te richten: hoe kom je van actief lid naar een commissie, naar een bestuur, naar een landelijke of internationale functie? We willen ervaringen uitwisselen en een bestuursnetwerk voor vrouwen op zetten. Een aantal van deze acties zijn natuurlijk ook bijzonder geschikt om ook andere vormen van diversiteit te vergroten binnen de sport. Daarbij staat centraal: hoe kunnen wij elkaar helpen? Door de coronabeperkingen heeft dit vertraging opgelopen, maar we gaan er zeker vervolg aan geven.

Zijn er nog dingen die je kwijt wil?
Onthoud vooral dat als je tot een bestuur toetreedt, en dat is hetzelfde in elk team waarbinnen je werkt: iedereen heeft kwaliteiten. Zet de kwaliteiten in van iedereen. Dus ik zou zeggen: vrouwen, wees sterk, beperk je niet tot samenwerken met alleen vrouwen en benut de kwaliteiten van alle mensen met wie je werkt. Dat maakt het beter, leuker en sterker. En als het niet meteen lukt, probeer je het op een andere manier, net zolang tot het wel lukt. Succes!

One Comment

  • Henny van Egmond

    Chapeau Hélène!
    Ook als oudere roeister (op 61 jarige leeftijd gestart na een paar blessures die hockey, tennis en joggen niet meer mogelijk maakten) ontzettend veel genoten van de roeitochten die ik met mijn club roeide èn met de roeibond in Ned, Engeland en Venetië.. Maar teams, clubs en verenigingen floreren alleen als er verschillende mensen zijn die hun tijd , kennis , vaardigheden en ervaringen inzetten voor het”sturen”.
    Als ervaren bestuurster inderschrijf ik je pleidooi en wens je succes met je belangrijke functie. Meer vrouwen zouden juist de sturende functies moeten bezetten van voorz., secretaris en penningmeester!!!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *