Interview

Evita schippers

Ze studeerde SPECO Sportmarketing en Management, behaalde haar master in Marketing Management aan Tilburg University, werkte voor Adidas en volgt nu de FIFA Master. Evita Schippers is pas 25 jaar, maar heeft nu al een indrukkwekkende CV. Het eerste trimester van de FIFA Master, deze vond in Leicester plaats, zit erop. Nu woont ze in Milaan voor het volgende onderdeel van de Master. Esther spreekt met haar via Skype over de inhoud van de opleiding, de vriendschappen die er ontstaan en de bubbel waarin ze zit.

Wat is de reden dat je de Football Master bent gaan doen?
Na de afronding van mijn master heb ik bijna anderhalf jaar fulltime bij Adidas gewerkt. Toen kwam, eigenlijk heel toevallig, de FIFA Master voorbij. Ik had mij aangemeld voor een vacaturesite over de sportwereld en toen kreeg ik een nieuwsbrief over de FIFA Master. Ik had er nog nooit van gehoord. Vervolgens ben ik het gaan lezen. Ik lees eigenlijk nooit nieuwsbrieven, maar misschien was het een teken; lees dit een keer. Ik heb alles uitgezocht en ben heel enthousiast geworden van wat het allemaal inhield. Toen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb ik mij aangemeld. Het is een lange aanmeldprocedure waarbij er veel van je wordt gevraagd. Buiten dat je alle persoonlijke informatie moest inleveren, moest ik ook mijn universiteitsdiploma, mijn middelbare schooldiploma en mijn cijferlijsten inleveren. Ik heb acht essays/motivatiebrieven moeten schrijven over vragen als: wat zijn volgens jou toekomstige challenges die sportmanagers gaan tegenkomen? Hoe heb jij in het verleden gewerkt? Hoe internationaal ben je ingesteld? En zo ben ik in de selectieprocedure opgenomen. Die bestaat uit meerdere fases; eerst de aanmeldfase, daarna maken ze een schifting en vervolgens ga je via Skype in gesprek met de gehele scientific committee. Ongeveer 80 mensen hebben zich aangemeld. Uiteindelijk kreeg ik de bevestiging dat ik bij een van de 30 mensen zat die waren aangenomen.

Hoelang heeft de totale procedure geduurd?
Eind oktober 2018 heb ik de nieuwsbrief ontvangen, in november heb ik besloten te solliciteren. Tot elf januari had ik de tijd om te reageren. Uiteindelijk heeft het van elf januari tot eind maart geduurd.

Je bent er natuurlijk een jaar uit dus financieel is het ook een fikse investering. Er zit dus ook wat commitment aan vast, hoe heb je dat aangepakt?
Als ik ergens mijn zinnen op zet dan probeer ik dat ook te bereiken. Ik ben niet iemand die van tevoren denkt: shit, hoe ga ik dat nu aanpakken? Ik doe het en dan zie ik het wel. Ik heb mij dus in januari aangemeld en toen ben ik bij de Albert Heijn meer Euro Shopper-producten gaan halen. Ook ben ik iets minder uitgegaan. Ik heb mij daarnaast aangemeld voor een beurs, die heb ik ook gekregen. Adidas wist dat ik ging solliciteren, want ik had van hen ook aanbevelingsbrieven nodig. Zij wilden mij behouden tot het einde, want het drukke voetbalseizoen zou er aan komen. Ik heb de volledige tijd doorgewerkt en zo zuinig mogelijk geleefd. Tot nu toe gaat het goed, maar ik houd mijn hart vast voor als we straks in Zwitserland zijn.

Je hebt het eerste trimester erop zitten. Kun je wat vertellen over hoe het hele curriculum is opgebouwd?
De FIFA Master is opgebouwd uit drie modules. Ze zijn ook alle drie gekoppeld aan een bepaalde locatie. Die drie locaties zijn gekozen omdat ze op dat specifieke gebied gespecialiseerd zijn. De eerste module heet Humanity. Ik zou het meer omschrijven als de geschiedenis, hoe de sport is ontstaan en hoe alles nu in elkaar steekt. Het tweede gedeelte is Management, dat is in Milaan, waar ik nu ben. Vanaf april zit ik in Zwitserland en gaat het over Rechten. Alles is gekoppeld aan de internationale wereld. Het is niet per se omdat het FIFA heet dat ik alleen maar met voetbal bezig ben. Ik heb nu ook veel meer kennis van cricket, rugby, tennis, alle facetten zijn voorbij gekomen.

Wat zijn je key learnings tot nu toe?
Ik denk dat de key learnings meer komen van mijn medestudenten, dan van de opleiding zelf. Tuurlijk ook van de opleiding. Je kent helemaal niemand vanaf het begin en nu hebben we een klas met 32 mensen.

Hoeveel nationaliteiten?
28 nationaliteiten. Wij hebben een open klas waardoor er snel goede discussies ontstaan. Dan kom je erachter dat er in Latijns-Amerika of in Australië het op een hele andere manier wordt aangepakt dan in Nederland. We hebben ook presentaties moeten geven over je eigen land, om te kunnen kijken wat is waar populair en hoe werkt het daar. En dan kom je erachter, niemand weet wat over de darters of over de schaatsers, op de Zuid-Koreanen na. Maar uiteindelijk kent wel iedereen voetbal. Dus als ik het heb over de goal van Robin van Persie, of de trap van Nigel de Jong, dan weet iedereen het moment aan te wijzen.

Ik herken wat je zegt, bij de FIFA toernooien is dat hetzelfde. Dat is dan een iets kortere tijd, maar je wordt bij elkaar gezet met mensen van overal ter wereld. In Polen waren er mensen van alle continenten. Maar je wordt zo close met elkaar, dus ik kan mij voorstellen dat dat echt ontzettend bijzonder is. En wat zijn de leeftijden van de medestudenten?
Daar zit zo’n groot verschil in. Er is een Frans meisje van 22 jaar, ze is de jongste toegelaten ooit. Maar de oudste is 40 jaar. De gemiddelde leeftijd is 29/30, dus ik ben de derde jongste. In Leicester hebben we ook in een accommodatie samengewoond. Je weet van tevoren niet bij wie je wordt ingedeeld, maar je wordt echt een familie. Ik weet niet wat ons in die tijd bezielde, maar ik heb toen al in de tweede week met twee andere meiden het appartement in Italië geregeld. En dat zijn nu wel mijn beste vriendinnen.

Ik zie alleen maar leuke foto’s voorbij komen met dingen die jullie hebben gedaan, wat zijn de hoogtepunten van het eerst trimester?
De field visits die we hebben gedaan. Als ik er eentje moet kiezen dan is het Manchester United. Ik ben helemaal geen fan van Manchester, maar we hebben toen zo’n goede speech gehoord van Casey Stoney, de manager van het vrouwenvoetbal daar, dat was zo indrukwekkend. Ze is echt een powervrouw; ze weet wat ze doet, ze weet wat ze wil, hoe ze dat gaat bereiken.

Nu zit je in Milaan, hoe is dat tot nu toe, de eerste periode?
Milaan is compleet anders dan Leicester. Leicester is natuurlijk een stad, maar het spreekt niet echt aan. Italië voelt voor mij als een vakantieland, dus dat voelt ook niet als studeren of werk. Ten minste, nu nog niet. Ik woon nu in een piepklein flatje, op 50 vierkante meter, met z’n drieën. In Engeland sporten ze daarnaast heel veel op de universiteit, toen ben ik ook uitgenodigd voor het zaalvoetbalteam. Dat is hier in Milaan niet het geval, het gaat hier veel meer over business. Ook zie ik hier heel veel toeristen, ik heb het idee dat als ik ergens iets ga kopen, dat ze dan denken dat ik een toerist ben.

Je zegt dat het niet echt voelt als studeren of werk, maar hoe ziet jouw gemiddelde week er uit?
Hoe ziet jouw studie er uit, moet je tentamens doen? Moet je ook essays inleveren?
Ik kan niet echt een hele gestructureerde week omschrijven. In principe moet je het gewoon zien als een werkdag. Wij zijn van negen tot vijf uur/half zes gewoon op de universiteit, dan hebben we lessen. 1 à 2 keer in de week komt er een gastspreker voorbij uit het werkveld. In Engeland gebeurde dit vaak, dan kwamen er mensen van de FA en de FIFA voorbij, maar ook van hardloopevenementen.

 Met welk doel?
Bij de field visits hebben we gesprekken gehad met mensen van bepaalde functies. Zo krijgen we meer zicht op de praktijkwereld, meer kennis. Soms zijn er ook assignments aan gekoppeld. Tijdens Wimbledon hebben we een essay moeten schrijven over hoe de genderequality door de jaren heen is ontwikkeld. Maar ook houden we veel presentaties. De laatste week in Leicester hebben we een opdracht gekregen om een communicatieplan te schrijven in een fictieve case. We worden in groepjes gezet, gaan het uitwerken van a tot z, en dan presenteren we het. Maar we hebben ook examens gehad, die heb ik allemaal gehaald hoor.

Zijn er ook minder leuke kanten aan?
Buiten het missen van familie en vrienden, niet. Het klinkt misschien bizar om te zeggen, maar ik heb op geen enkel moment echt heimwee gehad. Het is ook zo voorbij gevlogen. Iedereen leeft op hetzelfde moment hetzelfde leven hier. In de weekenden ga je wedstrijden bezoeken, komen er vrienden en/of familie over.

Ik kan mij dat heel goed voorstellen, het is een grote bubbel waar je in zit en ontzettend leuk om mee te maken. Ik vergelijk het een beetje met de events en toernooien die ik in het buitenland heb gedaan. Je zit zo in een bubbel en het is gewoon lastig om daar uit te komen of om tijd te maken voor het thuisfront. 20 jaar geleden heb ik ook in het buitenland gestudeerd, maar toen was er helemaal geen contact, want dat kon gewoon niet. En wat denk je dat het meest waardevol gaat zijn aan deze ervaring?
Het meest waardevolle voor mij zijn de contacten die ik hier heb opgedaan, ook in de klas. Waar ik later ook terecht kom, of waar ik later terecht wíl komen, ik kan altijd bij anderen terecht. Of het nou voor expertise of voor een privé kwestie is, of omdat ik bijvoorbeeld ergens heen zou willen. Omdat het het twintigste jaar is van de FIFA Master, heb ik toegang tot alle alumni. Als ik wil zou ik die nu kunnen bellen en dan zit ik volgende week ergens met iemand een kopje koffie te drinken. Ze hebben ook een FIFA Master alumni programma, een mentorship programma waar huidige studenten worden gekoppeld aan een oude student die je mentor is en helpt hoe je dingen aan pakt voor de master, maar ook voor na de master.

En heb jij voor jezelf al een helder doel voor wat je hierna wil?
Ik zou iets met het vermarkten van vrouwenvoetbal willen doen of de commerciële kant van voetbal.

En nationaal of internationaal?
Internationaal. Dat kan ook vanuit Nederland zijn met een internationale blik, maar als ik het nu zou moeten zeggen, dan zou het echt internationaal zijn. Je moet daar aan hele andere dingen denken dan dat je puur op nationaal gebied zit.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *