Staand vlnr: Naomi Hilhorst, Myrthe Moorrees, Sisca Folkertsma, Ashleigh Weerden, Joëlle Smits (allen FC Twente) Gehurkt: Leoni Blokhuis, Eefje Janus Staand vlnr: Naomi Hilhorst, Myrthe Moorrees, Sisca Folkertsma, Ashleigh Weerden, Joëlle Smits (allen FC Twente) Gehurkt: Leoni Blokhuis, Eefje Janus
Inspiration,  Interview,  Kick ass ladies,  Sports

Interview met Leoni Blokhuis, oprichtster van Flowsports

Leoni Blokhuis is oprichtster van FlowSports, een managementbureau in het vrouwenvoetbal dat de belangen van profvoetbalsters behartigt, om op alle vlakken het maximale uit hun carrière te halen. Zij is verantwoordelijk voor alle voetbalzaken. Daartoe behoren contractverlengingen en binnen- en buitenlandse transfers. Ook het contact met speelsters, clubs en coaches behoren tot haar dagelijkse bezigheden. Leoni en haar team begeleiden tientallen profvoetbalsters, waaronder Oranje Leeuwinnen Vivianne Miedema, Sherida Spitse, en Shanice van de Sanden.

Op een winterse morgen spreek ik Leoni; onze ontmoeting vindt plaats via Skype. Tijdens ons gesprek laat ze me vol trots het kantoor zien, waar ze inmiddels ruim een half jaar zitten en onlangs een feestelijke opening hebben gehouden.
Een mooi pand met hoge plafonds, een houten vloer, grijze muren waaraan levensgrote zwartwit foto’s van een aantal van ‘haar’ speelsters hangen.

Vertel eens, hoe is FlowSports ontstaan?
Van jongs af aan ben ik een sport- en voetbalfan. Als klein meisje ben ik niet gaan voetballen omdat mijn ouders dat niet echt wat voor meisjes vonden, dus dat werd hockey.
Als bijbaantje ben ik begonnen in een sportschool, waar ik binnen 10 jaar tijd alle stappen heb doorlopen, van toiletten poetsen naar clubmanager. Daarna heb ik vakbeurzen georganiseerd. Op een gegeven moment kreeg ik een aanbod van een exposant op de beurs en werd ik accountmanager. Ik had een riant salaris, een mooie auto, alles waar je qua arbeidsvoorwaarden alleen maar blij van kan worden. Na 1,5 week zat ik in de auto op weg van Maastricht naar Groningen, en dacht “dit is het niet”. Ik had een domme keuze gemaakt, dus besloot om goed na te denken over wat ik wel wilde. Ik kwam direct uit bij voetbal, daar wilde ik in verder.
Ik heb via verschillende contacten achter de schermen mogen meekijken, o.a. bij Eredivisie Live. Dat was niet wat ik wilde, maar ik bedacht toen dat ik gewoon alles moest gaan samenpakken wat ik tot dan toe had geleerd in mijn werkende leven: klantcontact, omgaan met mensen, het commerciële aspect en ook sponsoring wat ik altijd al interessant vond, maar nog nooit iets mee gedaan had. Op dat moment is het idee ontstaan om als agent aan de slag te gaan.
Om een lang verhaal kort te maken, het is uiteindelijk mijn geluk geweest dat ik destijds bij bijna alle gerenommeerde bureaus werd afgewezen, anders was FlowSports misschien nooit ontstaan.

 

Toeval bestaat niet, maar ik heb achteraf gezien de juiste keuzes op de juiste momenten gemaakt.

 

Kun je iets meer over de beginperiode vertellen?
In eerste instantie heb ik dit topsportbreed ingestoken; ik begeleidde o.a. Sanne Wevers (turnen), Jelle van Gorkom (BMX) en Niels Kerstholt (shorttrack). Dat waren toen nog niet zulke bekende namen. Tijdens de Olympische Spelen van 2014 in Sochi ging de eerste rijder bij de relay in het shorttrack onderuit en viel een droom in duigen.
Ik besefte hoe kwetsbaar sommige sporten zijn en besloot me vanaf dat moment alleen nog op voetbal te richten; vanaf 2016 zelfs alleen op het vrouwenvoetbal. Ik merkte dat ik daar het meeste energie van kreeg en wilde me daarop focussen. Bovendien was ik een expert aan het worden. Dat wilde ik verder uitbouwen en is super goed uitgepakt.
Toeval bestaat niet, maar ik heb achteraf gezien de juiste keuzes op de juiste momenten gemaakt.

Ik denk ook dat je dat afdwingt.
Ja, dat ben ik ook wel met je eens. “Geluk dwing je af” is een quote die ik vaak gebruik. In 2014 wilde ik graag bij het Holland Heineken House werken. Dat was voor mij de meest originele en goedkope manier om bij de Olympische Spelen aanwezig te zijn én ik kon ook nog eens aan mijn netwerk werken. In eerste instantie stond ik op de ‘twijfel’-lijst, maar ze zagen mijn gedrevenheid en hebben voor mij een functie gecreëerd. 
Ik mocht dus naar Sochi en kreeg opmerkingen als “ Jij hebt altijd ook zoveel geluk”. Dus ik reageerde met de vraag of hen dit dan ook tof had geleken. “Natuurlijk” was het antwoord.
Dus ik vroeg: “Maar heb jij dan ook gesolliciteerd?” En het antwoord was dan “nee”.
Mijn reactie was: ”Hoe kun je dan zeggen dat ik altijd geluk heb; je moet wel een stap zetten om iets te kunnen bereiken.” Je moet het wel gewoon doen!

 

95% kans dat het niet lukt. Ik hoorde alleen maar: dat betekent 5% kans dat het wel lukt, yes!

 

Hoe is de eerste samenwerking met voetbalsters tot stand gekomen?
Ik was welkom bij één zaakwaarnemer. Dat was Rob Groener, een oud-klasgenoot van mijn vader. Hij is de agent van onder andere Lasse Schöne. Hij zei: “Leoni, doe het je ouders niet aan, het is zo’n nare wereld, doe het alsjeblieft niet, want er is 95% kans dat het mislukt.”
Ik reed daar weg met de gedachte: “yes, dat betekent 5% kans dat het wel lukt, eindelijk iemand die me niet afschiet!”
Enkele maanden later belde hij mij, dat was in de zomer van 2013: “Ik heb hier een dame Spitse, ze voetbalt bij FC Twente en komt uit het Noorden, maar ik wil niets met vrouwen. Kun jij daar wat mee?”
Ik dacht: “Niet geschoten is altijd mis, ik ga gewoon dat gesprek aan.” Ik ben dus naar Hengelo gegaan, waar Sherida met haar vrouw woonde. Tijdens het gesprek kwamen we erachter dat onze ambitie identiek was.
Daar heb ik goed over nagedacht en heb toen besloten om het gewoon te gaan doen. Op 10 december 2013 ging zij van FC Twente naar Lillestrom. Dat was heel bijzonder omdat dat de eerste betaalde transfer in het Nederlandse vrouwenvoetbal was.
Jill Roord is bij mij terechtgekomen omdat ze mijn achternichtje is, ik heb haar als baby in de arm gehad.  
De meiden bij FC Twente hoorden over mij en zo sloten Sari van Veenendaal, Shanice van der Sanden, Marloes Pieëte (inmiddels gestopt) zich ook aan. Uiteindelijk koos Vivianne Miedema in een heel vroeg stadium voor mij, terwijl er op dat moment veel kantoren achter haar aan zaten.
Inmiddels is het omgedraaid: destijds heb ik de speelsters proactief benaderd, en tegenwoordig ontvang ik iedere week minimaal twee verzoeken van meiden die zich bij ons willen aansluiten. 

Waar ben je het meest trots op?
Op de relatie die ik met mijn sporters heb. Die is heel familiair; we kunnen boos op elkaar worden,  durven alles tegen elkaar te zeggen. En dat wordt steeds mooier als de relatie zich ontwikkelt. Een voorbeeld is dat toen Sherida en haar vrouw zwanger wilden worden, ze mij in vertrouwen hebben genomen. Ook ben ik getuige geweest van het huwelijksaanzoek; volgens mij een heel groot compliment om daarbij te mogen zijn. En dat schetst precies hoe wij zijn.
In voetbal is het zo geldgedreven en ik heb daar zo de schurft aan.
Ik had al veel meer uit mijn bedrijf kunnen halen. Commerciële rakkers zouden denken “wat een gemiste kans”. Wij zeggen altijd “perceptie is waarheid”. De buitenwereld denkt vaak “wow, huge, al die grote namen”. Dat is misschien ook zo, maar wij zijn gewoon heel nuchter; sinds anderhalve maand hebben we een kantoor en we gaan gewoon echt stap voor stap. We kunnen misschien tien stappen harder, maar ik geloof daar gewoon niet in. Steeds een pas op de plaats en dan weer verder.

Wat drijft jou?
Dat zijn meerdere dingen: dat de bal letterlijk en figuurlijk aan het rollen is, er zit veel vooruitgang in en dat wil ik echt in goede banen leiden. Dat ik een van de pioniers ben in het vrouwenvoetbal; ik voel ook dat ik die rol moet pakken. Ik voel veel verantwoordelijkheid, niet alleen naar de sport, maar ook naar mijn speelsters. Dat is wat mij continu bezig houdt.
Gisteren ben ik bijvoorbeeld uit eten gegaan met moeder en schoonmoeder. Ik heb bewust de telefoon uitgedaan, anders ga ik non-stop door. Het is een way of life. Verantwoordelijkheid drijft mij. En het smaakt altijd naar meer.

Ik ga nooit op hakken naar een afspraak of contractbespreking. Dan ligt alle focus op mij, want ik struikel dan of ga gigantisch onderuit.

 

Wat zijn eigenschappen die je op deze positie hebben gebracht?
Nooit opgeven; ik ben zo vaak op mijn bek gegaan. Waar andere mensen zich zouden schamen en zouden denken “dat doe ik niet nog een keer, want wie weet wat ze van mij vinden”, ga ik juist door. Ik heb altijd gedacht “Ik geloof ergens in, ik weet dat er iets moois kan ontstaan.” En ik ben altijd doorgegaan. Dat heeft heel veel tranen gekost en ik heb ook vaak gedacht “waar ben ik nou mee bezig?” Dat je je sociale contacten op scherp zet omdat je weer moet afzeggen, maar dat heeft me wel gebracht waar ik nu ben. Nu kan ik soms die telefoon gewoon uitzetten, want het fundament staat.
Ik ben heel no-nonsens. Ik ga nooit op hakken naar een afspraak of contractbespreking. Dan ligt alle focus op mij, want ik struikel dan of ga gigantisch onderuit. “Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg” is een quote die echt bij ons bureau past.

En wat is een typische vrouwelijke eigenschap?
Het doorzettingsvermogen.

Heb jij een rolmodel of inspirator? 
Het klinkt misschien gek maar die heb ik eigenlijk niet. Wat ik wel heel stoer vind en ik heb hem nog nooit ontmoet, is dat Mino Raiola (ook een zaakwaarnemer) in trainingspak zijn werk doet. Hij is gewoon heel erg zichzelf en weet de grootste namen aan zich te binden. Eigenlijk is dat niet standaard in ons wereldje, iedereen er loopt er heel gelikt bij.

En als ik je vraag naar een Nederlandse vrouwelijke inspirator?
Dan moet ik denken aan mijn oma. Ze heeft de oorlog meegemaakt, ze is 28 jaar alleen geweest, heeft altijd haar eigen boontjes gedopt, dat vind ik gewoon heel stoer. Ik heb haar altijd een powervrouw gevonden en daar heb ik veel bewondering voor.

Kun jij een anekdote vertellen met een learning met ons delen?
In de beginfase werkte ik samen met een sporter die in een onderhandeling met een ploeg zat. Ik dacht destijds “ik ga niet met contracten werken met de atleten, dat doen we vanuit een goede inborst, vanuit vertrouwen”.
Deze atleet belde mij op een gegeven moment dat het toch niet helemaal was wat hij ervan wacht had, dus hij wilde ermee stoppen. Voor mij was dat ok, er was niks afgesproken, dus hij kon gewoon van me af. Twee dagen later las ik dat hij rond was met die ploeg. Dat ging dan voor mij om een verdienste van € 1500. Ik deed dit werk nog parttime dus had het goed kunnen gebruiken. Ik had zo mijn best gedaan, het contact was via mij tot stand gekomen. 
Ik had er een zaak van kunnen maken maar heb het laten gaan. Vanaf dat moment ben ik wel met spelerscontracten gaan werken. Niet omdat ik dat heel erg leuk vond, wel omdat het goed geregeld moest zijn als het bedrijf zou gaan groeien, dat ik niet zou worden gebruikt. Daar heb ik flink van geleerd. Ik opereer graag vanuit goedheid, ik wil het geen naïviteit noemen, maar wil wel graag uitgaan van het beste in de mens en daar ben ik van een koude kermis thuisgekomen.

Waar ben jij tegenaan gelopen als vrouw wat je als man waarschijnlijk niet gebeurd was en hoe ben je daar mee omgegaan?
Werken in de voetballerij überhaupt. Dat ik een afwijzing kreeg omdat ik vrouw was. 
In 2016 heb ik de Freelancer of the Year Award gewonnen. Dat werd breed uitgemeten in de pers, van het RTL 4 nieuws tot aan de voorpagina van Nu.nl. Ik ontving zoveel berichten vanuit mannen in de voetballerij met opmerkingen van “gefeliciteerd, is het geen tijd om ook richting de mannenwereld te gaan?” Toen dacht ik wel van “Zo hypocriet. Hoezo kan ik dit in jullie ogen nu wel en gisteren toen ik die titel niet had nog niet? Er is namelijk niks veranderd.”

 

Volg je hart en niet je verstand!

 

Heb je tips voor jonge mensen en in het bijzonder vrouwen die de sportwereld in willen of in de sportwereld werken?
Aanhouden, zorg dat je een heel goed verhaal hebt en dat je daarin gelooft. Laat je niet van je stuk brengen als je kritiek of feedback van anderen krijgt die het niet zien zitten. Volg je hart en niet je verstand.

Welke eigenschappen heeft de sportwereld meer nodig in jouw ogen?
Dat mensen iets minder egoïstisch worden; dat geldt voor sporters, maar ook voor professionals. Ik vind dat er te weinig gedeeld wordt, ook in het vrouwenvoetbal. Als mensen een nieuw initiatief opstarten, dan ben ik de eerste die een bericht stuurt om te feliciteren omdat ik het oprecht leuk vind. En daar komt heel weinig respons op. Het lijkt alsof de concurrentiestrijd is losgebarsten en je dan niet samen op kunt trekken en dat vind ik erg jammer.

Waar zou jij destijds meer behoefte aan hebben gehad wat er toen niet was?
Eigenlijk voornamelijk acceptatie en respect. Ik werd echt in mijn gezicht uitgelachen, er werd over mij gepraat. Er werden veel respectloze opmerkingen gemaakt, terwijl ze het vaak niet eens zo bedoelden. En nu niet meer, na het EK Vrouwenvoetbal is het ineens gestopt.

Wat zijn je doelen, wat wil je nog bereiken?
Ik heb eigenlijk één groot doel en dat is dat ik de beste wil zijn, waarbij de definitie van “beste” niet vaststaat. Als pay-off bij FlowSports hebben wij “the difference in women’s football” en dat klinkt heel simpel maar is een grote uitdaging. Wij onderscheiden ons omdat wij bij 98% van de transfers meereizen. Dat wordt vaak uit eigen portemonnee betaald, maar we vinden gewoon dat dat erbij hoort. Wij staan 24/7 voor de speelsters klaar. Veel partijen zeggen dat, maar in de praktijk is dat niet zo. We zijn er ook in slechte tijden en niet alleen in goede; juist in mindere tijden steken we veel meer tijd in speelsters dan in de goede tijden. 
Onder “de beste zijn” valt dus niet alleen het zo goed mogelijk willen doen, maar het ook gewoon echt anders doen.

In de voetbalwereld verdien je als spelersmakelaar grotendeels je geld door transfers, maar dat is niet altijd beter voor de ontwikkeling van een speler. Hoe kijk jij daar tegenaan?
Wij kijken altijd naar de lange termijn, we zijn daar tot nu toe heel sterk in, ook daarin maken we het verschil. 
Een concreet voorbeeld is Vivianne Miedema. Zij kon naast Arsenal ook naar andere clubs die beter betaalden. Zij vroeg mij om advies. Ik vroeg haar “Wil je het leuke of het eerlijke antwoord?” en zij koos voor het eerlijke antwoord. Ik heb haar aangeraden om naar Arsenal te gaan omdat die club heel goed bij haar past en daardoor zou zij ook beter gaan presteren. 
Voor ons zou de fee hoger zijn bij een andere club, maar een ongelukkige speelster is niet wat we willen. De keuze is super goed uitgepakt, ze heeft al drie hattricks gemaakt dit seizoen én heeft het record gebroken van meest scorende speelster in de FA Women’s Super League.

Wat zou je willen achterlaten of hoe wil dat mensen naar jou kijken in de sportwereld?
Laatst dacht ik daar toevallig aan; zou ik ooit in het geschiedenisboek van het vrouwenvoetbal voorkomen? Dat zou super zijn. Natuurlijk staat de eerste betaalde voetbaltransfer in het vrouwenvoetbal in Nederland op mijn naam. Er is onlangs een lijst gepubliceerd van 11 personen die veel voor het vrouwenvoetbal hebben betekend; in mijn ogen mist er iemand, namelijk Joop Munsterman. Hij heeft zoveel betekend voor het vrouwenvoetbal. Zonder hem zou het vrouwenvoetbal niet zo ver zijn als het nu is. Met hem wil ik graag in een geschiedenisboek!

En tenslotte, heb jij een favoriete quote?
Doe vooral wat je leuk vindt!

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *